Weekly Nepal

उसको लागि भने यो प्रस्ताव अप्रत्यासित नै थियो।

उसको लागि भने यो प्रस्ताव अप्रत्यासित नै थियो। 

साथीको प्रस्ताव। 

तर म नियमित आकस्मिकतामै त्यहाँ पुग्ने गर्दछु। 

तिनाउ खोलाको किनारमा बट्यौलीको नोस्टाल्जिया छाम्छु। 

तिनाउ नदीको त्यो किनारसित मेरो नातो 

भीमबहादुर पाण्डेको 'त्यस बखतको नेपाल” को पुस्तकमा बण्र्िात 

बट्यौलीको कारण बढेको हो, ममा द्विविधा छैन। 

म हरेक पल्ट त्यहाँ पुग्दा 

बट्यौलीको नस तान्ने कोसिसमा किनार किनार हिंड्ने गर्दछु। 

लछुमन राना मगर 

उसले आफ्नो नाउँ बताएको थियो। 

यसपटक बट्यौलीको किनार छाम्न सघाउन् उसले जिम्मा पाएको थियो। 

रिक्सा चालक र रेडियो पत्रकारबीच कस्तो मित्रता हुन् सक्दथ्यो 

उसलाई त्यसैले पनि अपत्यारिलो लागेको थियो। 

तर दुइ बटुको बियर पिएपछि उ अलिकति खुल्यो। 

तिमि रेडियोमा हुनु पर्ने लछुमन, बुझ्यौ? 

प्लास्टिकको सानो थैलीको पाकेको मासु उसले 

आफ्नो अन्तिम सम्पत्ति थालमा खनायो। 

उसका दुई बटुका पहिला नै 

हामीले बियर हालेर कब्जा जमाएका थियौ। 

सिल्बरका बटुकाहरु सबै हराएका थिए बट्यौलीमा। 

रेडियोमा जति थोरै बोल्यो, त्यति राम्ा्रो मानिन्छ। 

र तिमी ज्यादै थोरै बोल्छौ। 

मैले त्यस्तो भन्दा ऊ फिसिक्क हाँस्यो 

पहिला मलाई लाग्यो नाई, भो। 

आए दिन बुटवलमा लुटेरा बढेका छन्। 

तिमी पनि त्यतै पर्दा हौ। 

बियर बटुकोमा खन्याउँदै गर्दा उसले भनेको त्यतिमात्रै हो। 

गराज भन्छ ऊ आफ्नो बास थलोलाई 

जम्माजम्मी दुइवटा बटुको, एउटा थाल  

र मान्द्रो जस्तो ओछयाउनेसम्मको ठाँउ छ। 

उसको आतिथ्य मान्न त्यो किनारमा म पुगेको छु। 

मैना बगर भनिन्छ, त्यसलाई। 

र, त्यो इलाकामा पाइनेे बियर भनेकै स्ट्रोङ मात्रै थियो। 

बट्यौलीमा ती भट्टीहरु छैनन् 

जहाँ उसका र मेरा पुर्खाहरुले पहिलो विश्वयुद्धमा लडेर फकर्िँदा बास बसेका थिए। 

न त ती सिलेवरका बटुका नै छन्। 

मैनाबगरमा स्ट्रोङ बियर मात्रै पाउँछ। 

हामी त्यै तन्काएर साथी भएका छौं। 

म र लछुमन। 

म उसलाई पहिलो विश्व युद्धताका कसरी हुलका हुल 

हाम्ा्रा पुर्खाहरु यो तिनाउ तरेका थिए, बर्णन गर्छु। 

ऊ मरे बुझे पो। 

त्रिचालिसमा जन्मेको मान्छे। 

लगभग सय वर्षअघिको बयान सामग्ा्री सुनाइरहेको छु। 

नौतुनवा, गोरखपुर, अनि लाहोर। 

बुझ्यौ लछुमन, कसका बैरीको, कसका हतियार कसमाथि 

तिम्ा्रा पुर्खा पनि हेलिए। 

मेरा पुर्खा पनि हेलिए– यो तिनाउमा। 

एक एक बोतल स्ट्रोङले ठीक ठिक हुनु नपर्ने हो। 

तर लछुमन धरोधर्म कहिल्यै नशापानी न गर्ने मानिस। 

ऊ मेरो मन राख्नमात्र खाइरहेको थियो। 

र स्ट्रङ वियर मभित्र पस्न पाएको छैन खलबली मच्चाएको मच्चाएकै छ। 

'तिमी बाहुन हौ, के रे'? 

उसले हाम्ा्रो अन्धकार बाटोमा सोधेको जम्माजम्मी त्यतिमात्रै हो। 

किन लछुमन, म सोध्छु। 

साह्रै चिल्ला कुरा गर्छौ? 

म त जान्दिन तिम्ा्रा कुरा। 

म सित बट्यौलीमा बिटुला कुरा गर्नु नै थिएन। 

लामो समय लछुमनसित तिनाउको बट्यौलीको किनारमा बिताउँछौ। 

मातेर ऊ मलाई बसपार्कको होटलसम्म छोड्न आउँछ। 

अब अर्को पटक भेट्ने हामी 

तिमी तिनाउ पारिका हौ साथी, ऊ भन्छ। 

बस स्टपछेउ कतै आखाँले मात्रै बोली बस्ने मान्छे भेटियो भने 

त्यो पक्कै लछुमन राना मगर हो, 

ठम्याउनु होला। 

त्यो प्रतिनिधि पात्र हो, यतिखेरको बुटवलको। 

जो कुरेर बसेको छ– 

एपेक, कि 

बुद्धको पुनरागमन 

पत्तो छैन।