Weekly Nepal

उहाँले निसंकोच स्वीकार्नुभयो।

Details

Category: अर्थात जेमन्त

उहाँले निसंकोच स्वीकार्नुभयो।
तर त्यतिका लागि उहाँले आफ्नो देश चाहिं रोज्नुभएन। 
त्यहाँ पनि माओवादी 'गुल्चे' व्यवहार देखाउनु भयो, उहाँले।
जुन कुरा आफ्नै देशमा आफ्ना देेशबासी अघिल्तिर स्वीकार्न सकिन्थ्यो।
उहाँले 'रेड कार्पेट' रोज्नुभयो। 
गुल्चे भो। 
जनयुद्धताका संभवतः उहाँले नै बान्की पारेर टक मार्नुभयो, भित्ते नारा।
नेपालको दुःख बिहार हो।
र, दुर्भाग्यबस, बिहार भारतमा पर्दछ भनेर। 
चक्रपथको एउटा कुनामा त्यो भित्ते नारा अझै मेटिएको छैन, सायद। 
भारत बिरोधको इल्युजनमा जनयुद्धको पहाडे राग निकाल्नु थियो, उहाँहरुलाई।
कहिले बिहार, त कहिले भारतीय नम्बर प्लेट 
अनि कहिले भारतीय सिनेमा।
त्यो निहात बाँदर बुद्धि र विवेक थियो।
हाँगामा झुण्डी झुण्डी भूँई खोज्ने विधि।
कहिले जनजीविकाको सवाल भन्ने, कहिले राष्ट्रियताको।
अनि कहिले अदृश्य नौलो जनवाद।
आज जब जनयुद्धका घाउमा खाटा परेका छन्
र, जनयुद्धमा सामेल भएकाहरु फेरि 'आइसोलेशनमा' धकेलिएका छन्।
जनयुद्ध भनाउँदाका सारथी डा. बाबुराम भट्टराई
निसंकोच पत्याउने गरी स्वीकार्छन्।
जनयुद्ध पार्टीको ठिम्याहा निष्कर्ष हो। 
प्रधानमन्त्रीको रुपमा होस्, वा बुद्धिजीवीको रुपमा
इञ्जिनियरको रुपमा होस् वा राजनीतिक शिल्पकारको रुपमा।
डा. बाबुराम भट्टराईले स्वयम स्वीकार्नु भएको बिषय हो।
माओवादी पार्टी चेत भातमारा हो।
राजनीतिक शिल्पकारको रुपमा जुन जुन प्रणाली बिरुद्ध 
उहाँले माओवादी चेत बिउँझाउनुभयो 
बुद्धिजीवीको रुपमा जुन जुन विधिका लागि
उहाँ माओवादी खेमामा घिसारिनु भयो 
र इञ्जिनियरको रुपमा जुन जुन रणनीतिका लागि
उहाँ क्रान्तिकारी जनपरिषदसम्म उक्लिन रुचाउनु भयो 
ती सबै, नेपाली समाजको मध्यमवर्गीय भातमारा प्रयोगमात्रै थियो। 
उहाँले त्यो भारतको बिहारमा गएर स्वीकार गर्नुभयो।
प्रधानमन्त्रीका रुपमा डा. बाबुराम भट्ट्राईका यी सबै स्वीकारोक्तिले
देशलाई अझै पनि एउटा निष्कर्ष दिन्छ। 
जुन संसदीय प्रणाली भएन भनेर रडाको मच्चाइरहनुभएको छ, उहाँहरु।
जुन जातीय राज्यले मात्र शासन स्वरुप मिल्छ भनिरहनु भएको छ, उहाँहरु। 
हुन सकोस्, त्यो पनि भातमारा विधि होस्।
माओवादी अर्थोकै खोजी पो रहेका छन कि।
किनकि तिनले जनयुद्धमा अर्थोकै खोजेका रहेछन्। 
नेपाली समाजमा यसलाई ब्वाँसो विधि भनिन्छ
सुमसुम्याएर, कन्याएर आन्द्रा भँूडी झिक्ने विधि। 
र, राजनीतिमा यसलाई भ्रम प्रत्यारोपण भनिन्छ।
संविधान बनाउने सन्दर्भमा जे जे विषय अहिले गाँठो परेका छन्।
ती सबैका सबै अल्झो अर्थोक क्यै होइन
तिनले उत्तर प्रदेशको राजधानी लखनउमा गएर
निसंकोच स्वीकार्ने छन्। 
प्रणाली क्यै पनि होइन।
मूल प्रयोजन समृद्धिको हो।
जुन माओवादले दिंदैन। 
हन, कसैले भनिदेओन्, मित्र हो।
तिनले बाँसको लिङ्गोमा फाटेको धरा टालेर बनाएको शहीद द्वारहरु
जनयुद्धमा घिनलाग्दा छुस्के दुस्कर्महरुको छोप्ने टालोमात्रै हो। 
सामाजिक आइसोलेशनमा रहेकाहरुलाई
उक्साइउक्साई शहीद बनाएका तिनका सारा भेदहरु
लोकाचार छोप्ने प्रपञ्चमात्रै हो।
प्रधानमन्त्रीको रुपमा डा. बाबुराम भट्टराईले निसंकोच रुपमा स्वीकार्नु भयो
नेपालको राजनीतिमा जनयुद्ध, 
एउटा भतुवा प्रयोग मात्रै थियो। 
त्यो पनि आफ्नै देशमा नभएर छिमेकी भारतको बिहारमा गएर।
यो संयोगमात्रै हँुदै होइन, 
यो नेपाली राजनीतिको कखरा हो।