Weekly Nepal

सरकारले सचेत हुनुपर्छ

Details

Category: पाठक पत्र

नेपाल गणतान्त्रिक पद्धतिमा प्रवेश गरिसकेको छ। तर, संविधान बनिसकेको छैन। गणतन्त्रतिर मुलुकले यसरी पाइला अघि सार्ने हो, त्यो कुरा संविधानले तय गर्ने नै छ। दिवा स्वप्नमा अझै पनि पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र, उनका छोरा पारस र सधैं जनताले घृणा गरेका मण्डले भनिने तत्वहरू लागिरहेकै छन्। तर, दुःखको कुरा के कारणले हो? वर्तमान सरकार र माओवादी पार्टीले नजानिँदो किसिमले तिनै मण्डलेहरूसँग साँठगाँठ बढाएको छ र उनीहरूलाई पार्टीमा भित्र्याउनेदेखि अरू सहयोग पनि गरिरहेको छ।  

नरेन्द्र प्रसाईं त्यस्तै खुङ्खार र राजतन्त्रको आडमा मदमत्त भएर ०४६ सालको जनआन्दोलनदेखि २०६२/६३ को जनआन्दोलनकारीहरूलाई अत्यन्त निच तहले गालीगलौज गर्ने, आन्दोलनमा संलग्न हुने र सहानुभूति राख्ने खासगरी साहित्यकारहरूको सुराकी गर्ने एक निकृष्ट व्यक्ति हुन्।  

“नेपालमा गणतन्त्र घोषणा गरको दिन म डाँको छोडेर रोएँ” भनेर लेख्ने र राजतन्त्र बिना नेपालको अस्तित्व नै रहँदैन भन्दै “राजमुकुट भन्नु नै नेपालीको गौरव हो। नेपालीले राजमुकुटको पूजा, पाठ र अर्चना गर्दै आएका छन्” भन्नेजस्ता अतिशयोक्तिपूर्ण कुरा लेख्ने व्यक्ति हुन् नरेन्द्र प्रसाईं। नेपाली जनतालाई अपमान गर्दै चाकरीका शब्द लेखेर निरङ्कुश राजतन्त्रको विरोधमा ज्यान हत्केलामा राखेर सङ्घर्ष गर्ने जनतालाई अपशब्दमा गाली गर्ने नरेन्द्र प्रसाईंजस्तो समाजले “हाडनाता करणी” को अभियोग लगाउँदै घृणा गरेको व्यक्तिले माफियाकरण गरेर नेपाली साहित्यका विभूतिहरूको नाममा भ्रष्टाचार गरिरहेका छन्।  

अर्का राजावादी लेखक दीर्घराज प्रसार्इंले पनि यी भ्रष्ट माफिया नरेन्द्र प्रसाईंको यो नीतिको विरोध गरेका छन् र उनले साहित्यलाई माफियाकरण गरेर मागीखाने भाँडो बनाएको भन्दै यस्ता तत्वले सञ्चालन गरेर विकृत पारेको साहित्यका विभूतिको नाममा खडा गरेको गुठी र संस्थालाई नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानले सञ्चालन गरी साहित्य क्षेत्रलाई माफिया र भाँडतन्त्रबाट जोगाउनुपर्छ भनेका छन् र यसो भएन भने साहित्य क्षेत्र नै ठगहरूबाट उपहास हुनेछ भनेका छन्। (गोरखापत्र –१७ भदौ, २०६८ ) 

पार्टीलाई धोका दिएर नयाँ राजावादी बनेका रामबाबु प्रसाईं (खनुरुदे) ले लुकाएर राखेको कालो धनलाई सेतो पार्दै नरेन्द्र प्रसाईंले तील गंगामा 'त्रिर्मूति' स्थापना गरेर, त्यसबाट साहित्यकारहरूलाई पुरस्कार दिने नाममा अनेक विकृति भित्र्याएका छन् र साहित्यकारहरूको तेजोबध गरेर आफ्नो पिछलगुवा बनाउने अपराध गरिरहेका छन्। यी सबै विकृतिलाई रोकी सरकारले यी सबै कामको जिम्मा प्रज्ञा प्रतिष्ठानलाई दिनुपर्नेमा यही ०६८/०६९ को बजेटमा यिनै नरेन्द्र प्रसाईं र उनको श्रीमतीको नाममा रहेको त्रिमूर्तिलाई पनि १५ लाख निकासा गरेको सुनिएको छ। यो गरिब नेपाली जनताको आफ्नो पेट काटेर तिरेका राज्यकोषको खुला दुरुपयोग हो। देश, जनता तथा देशका साहित्यिक महारथीहरूको अनुरोध गर्न चाहन्छु। 

साथै, यसपटकको बजेटमा साहित्यिक विभूतिहरूको नाममा बजेटमा नै रकम छुट्याइएको छ। त्यो रकम सदुपयोग हुन्छ कि हुन्न साहित्यिक विभूतिको नाममा खडा गरिएको संस्था कसले, कसरी सञ्चालन गरेका छन्? ती विभूतिहरूको परिवारले त्यसप्रति कस्तो धारणा राखेको छ, ती सबैलाई राम्रासँग ध्यान दिन आवश्यक छ। ती विभूतिको नाम भजाएर त्यसको दुरुपयोग हुन नदिन विशेषगरी सरकारले सचेत हुनुपर्छ।  

नवाक सिंह  

हाल कपन, काठमाडौं  

अमानवीयताको हद 

गत शुक्रबार एकैदिन मकवानपुर र चितवनबाट निकै दुःखद् खबर बाहिर आयो। जसले आधुनिक र सभ्य भनिएको नेपाली समाजको असली औकात देखाइदिएको छ। खबरअनुसार मकवानपुरको सदरमुकाम हेटौंडाबाट करिब ५७ किमीमा पर्ने फापरबारी–५को बाख्रेखोलामा एक बाबुले तीन नाबालिक छोरीको बीभत्स हत्या गरेका छन्। त्यस्ता सम्पूर्ण पुरुष जातिलाई नै कलंकित पार्ने बाबु थिए–भक्तबहादुर रुम्वा र आफूलाई जन्मदिने बाबुको हातबाट मर्ने अभागी छोरीहरू थिए– लक्ष्मी, सुनिता र अनिता। रुम्बाले ओछ्यानमा सुतिरहेका छोरीहरूलाई आँगनमा रहेको ढुंगा टिपी किचीकिची मारेका थिए। यो हत्याकाण्डभन्दा कम पीडादायी र मार्मिक छैन्, चितवन हत्याकाण्ड। बघौडा दुईकी ३५ वर्षीया ढेगनीदेवीलाई कथित 'बोक्सी'को आरोपमा जिउँदै जलाइएको छ। दुई वर्ष अगाडि श्रीमान् गुमाएकी उनलाई छिमेकी विक्रम महत्ताेको परिवारले जलाएका हुन्। यी दुई घटनाले मानव क्रमशः दानवमा परिणत भइरहेको स्पष्ट पारेको छ। आधुनिकताको जतिसुकै जलप लगाए पनि आखिर मानिसभित्र अन्धकारले राज गरिरहेको प्रष्टिन्छ। आफ्ना तीन छोरीलाई मार्ने बाबु होस् वा बोक्सीको आरोपमा जलाउने विक्रमको परिवार होस्, यी दुवैले मानवताको खिल्ली उडाएका छन्। यस्ता क्रुर घटनाहरू पहिलोपटक पनि भएको होइन् र यो नै अन्तिम पनि हुने छैन। फेरि यस्ता घटनाहरूलाई रोक्न प्रहरी प्रशासनको भन्दा व्यक्ति आफैंको हुन्छ। प्रत्येक व्यक्तिमा जबसम्म मानवताको महल बन्दैन्, तबसम्म यस्ता घटनाहरू दोहोरिरहन्छन्। बरु यस्ता घटनाहरू कम गर्न मनोवैज्ञानिकहरूको भूमिका प्रभावकारी हुन्छ। त्यसैले, अब प्रत्येक गाविसमा कम्तीमा एकजना मनोवैज्ञानिकको व्यवस्था गर्नु अनिवार्य भएको छ। यतातिर सरकारको ध्यान तत्काल पुगोस्। 

–धर्मेन्द्र दाहाल,  

हेटौडा, हालः काठमाडौं